فکر می‌کردم قراره نهار پنج‌شنبه رو توی جاده چالوس بخوریم ولی غروب شنبه بود که برگشتیم تهرون.

جمعه ، جواهر ده ، بالای کوه ، میون ابرها:

یاس : بابا من امروز به یکی از آرزوهام رسیدم.
من : چی بابایی؟
یاس : فکر می‌کردم فقط وقتی می‌میرم و میرم توی آسمونا از توی ابرها رد می‌شم ولی الان هم رد شد.

نرجی هرچند دقیقه یکبار می‌گفت وای چه قشنگه فتبارک الله...
محمد صالح هم  هردفعه می‌گفت : کو من هم می‌خوام فتبارک ببینم

یه جایی وایسادیم از یه دختری که نون محلی و عسل و ترشی و .... می‌فروخت آدرس یه مسجد یا حسینیه‌ای رو بپرسیم برای نماز خوندن. فقط اندازه پول بنزین توی جیبم پول موند. اگه تهران به دنیا اومده بود احتمالاً می‌تونست یه مدیر فروش فوق‌العاده باشه.

طبیعت به قدری زیبا و جذاب بود که هم من کمردردم رو فراموش کرده‌بودم و هم مادر یکی از دوستام که باهامون بود پا دردش رو فراموش کرده بود و هم بچه‌ها سختی کوه رفتن رو همه با ذوق و شوق می‌رفتیم و لذت می‌بردیم.

دقیقاً وقتی که احساس می کردی دیگه جایی از این قشنگتر نمی‌تونه باشه یه جای قشنگتر می‌دیدی